04.11.2018

Ellerimden bir tanesini istedi tutmak için. Verdim, tuttu ve unuttu. Bense hatırladım onun unuttuğunu.
Sonra bıraktı elimi.
Ardından bir başkası tutup unuttu.
Ben yine hatırladım…
Bir de baktım ki, herkes elimi tutuyor.
Onlar ellerimi tuttukça ben hatırlıyorum, onlar unutuyor.
Sonra bir köpek patisini, milyonlarca tür bakteri kendilerini veriyor ellerime unutmak için. Onlar da unutuyor…
Kedi, örümcek, timsah, yılan…
Her şey, her şey…
Her şey…
Yıldızlar ışınlarını bıraktılar ellerime. Kara delikler çekmeyi unuttular elime geldiklerinde.
Çare yoktu, ben de ellerimi birbirine kavuşturdum.

Yorum Gönderin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: