19.05.2019

Daktilomdan yayılan makine yağı kokusunu özlemiştim. Zilinin çınlamasını ve tuşların sesini de. Özellikle boşluk tuşununkini…
Şimdi, onunla bir attan bahsediyordum kağıdlara. O kağıtlar da kim bilir hangi gözlere bahsedecekti aynı attan.
Sigaramı bir müsvedde kağıdının üzerine söndürdüm. Kağıt tutuşmadı. Sadece küçük bir delik… Artık kağıtlar bile tutuşmuyordu.
Artık hiç kimse hiçbir şeyden etkilenmiyordu.

Yorum Gönderin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: