Kategoriler
Kiralık Katil

Kiralık Katil _ On Yedinci Bölüm: (12.06.2018)


Evvet… Vatana millete hayırlı olsun diyelim! İkinci şempanze de sindirim yapamadığından öldü. Nefes alması bile çok zor oluyordu. Yine de bir spermi kurtarmayı başardık. Şimdi de muazzam paralar harcayarak aldığımız yapay döllenme ve sonrası, hamileliği sağlayan bir makineyi kullanmanın zamanı geldi. Nedense bu zigota dair müspet düşüncelerim var. Bu kez olacak sanki.
İnsan gayet iyi bu arada. Yasemin’i çok seviyor kerata. Alper’e biraz mesafeli davranıyor; ama. Herhallde kıskanıyor kızı. Çok komik bir durum. En çok beni seviyor. Hani bir tabir vardır: “hem annesi hem babası oldum,” diye. İşte ben tam da o tabire göre davranıyorum ona. O da beni hem annesi hem de babası yerine koyuyor Bazen oyunlar oynuyoruz onunla,, bazen de kucağıma sokuluyor. Saçlarımı karıştırıyor. Ben de onun tüylerini tarıyorum. Yasemin’i dişi maymun olarak görüyor. Alper’i de rakibi… Maymunlar işte… Tıpkı insanlar gibi…
Neyse, Alper çağırıyor. Malum makinede bir sorun oluşmuş. Bakmam gerek…


Her şey çok iyi gidiyor. Zigot büyüyor, İnsan da… Alper ve Yasemin tüm işlerini arkadaşlarına devrediyorlar yavaş yavaş. Sonra da tüm mesailerini bu yeni doğacak maymuna harcayacaklar. Öyle sanıyorum ki, her şey çok güzel olacak. Bu arada İnsan’a olan muhabbetim her geçen gün büyüyor. Acaba virüsten çok küçük bir miktar zerk etsem mi diye düşünüyorum. Neden böyle düşünüyorum? Çünkü İnsan büyüyecek ve zekası aynı kalacak. Belki de artık yani büyüyünce eskisi kadar yakınlık olmayacak aramızda. Onun yetersiz zekası araya girecek. Oysa virüs sayesinde zekası artarsa, yani bilinci, o zaman benim kendisine anlattıklarımı anlayacak. Anlayış sevgiye neden olacak. Biraz daha eşit olacağız. Onu koruma güdüm yetersiz kaldığında onunla bir şeyleri tartışabileceğimiz anlar olacak ve birbirimize ihtiyacımız olacak. Yani her şey tek taraflı olmayacak. Hem biriyle evlenmek zorunda kalmadan gurur duyabileceğim bir çocuğum olmuş olacak.
Belki zigot bana bu imkanı vermiş olacak. Yani zigottan alacağım virüsü İnsan’ın kanına zerk edersem… Zigot yaşar ve sağlıklı olursa tabii… Her şeyden önce onun büyümesi gerekiyor tabii. Bir cenin olup tüm evreleri tamamlayıp suni de olsa rahimden çıkacak olgunluğa gelmesi gerekiyor. Bunun için de boş lafa değil bakıma ihtiyacı var. Yani daha fazla yazmaktansa daha dikkatli ve ilgili bir adam olarak başında dursam her şey daha güzel olacak. Velhasıl, benim burada değil de orada olmam gerekiyor. Öyleyse, ben de oraya giderim.


Eh, yazacak bir şey olmadığı için gebelik boyunca sustum. Bu sabah sonunda yavru doğdu. Müthiş! Gerçekten harika. Doğar doğmaz görebildik değişimi. Evet, Harikaydı. Hiç zorlanmadı. Gözleri açık ve parlaktı. Neredeyse zeka doluydu! Bilinç doluydu…
Bu kadar çabuk mu? Her şey bu kadar çabuk mu oldu? Bu kadar çabuk mmu olgunlaştırabildik virüsü?
Yok yok, şimdiden zafer sarhoşluğuna kapılmamalıyım. Henüz o bir bebek. Büyüyene, hatta ergenlik dönemini geçirene kadar gevşememeliyim. Başardığımıza kanaat getirmekten önce her şeyin doğru işlediğine emin olmalıyım. Ne olursa olsun kendimi sevinmekten alamıyorum işte. Ne olursa olsun, nasıl sonuçlanacak olursa olsun harika bir başlangıç bu ve zaten başlı başına muhteşem bir şey. Neyse, Bir an bile gözlerimizi üzerinden ayırmamamız gerekiyor. Gerçi Alper’le birlikteyiz; ama yine de bu sayfalarla ilgilendiğim bir anda dahi birçok şey olabilir. Yine de; önemli olan her ayrıntıyı burada yazacağım.
Şimdi onu doyuruyoruz; Sindiriminde bir sorun yok. Daha bir şey içirmedik; ama bir anne şempanze bulup emzirmemiz şart. Yasemin o işi halleder. Bakalım o zaman kaslarını nasıl kullanacak? Dikkatini çekeceğini düşündüğümüz küçük oyuncaklar, renkli ışıklar asılı beşiğinde. Gerçi bir beşikten çok hastane yatağı desek daha adil olur. İşte bu ışıklar ve oyuncaklarla epeyce ilgileniyora benziyor. Bu ilginin tesadüfi olmadığına hemen hemen eminiz. Şimdi uyuyor. Bakalım sabah nasıl kalkacak? Yasemin anne bir şempanze temin etmek için araziden ayrıldı. En yakın zamanda geleceğini söyledi. Onu bekliyoruz. Alper huzursuz. Ne de olsa nişanlısı… Çok seviyorlar birbirlerini. Gerçekten seviyorlar ve bu beni özellikle mutlu ediyor. Yasemin’in mutlu olmasını benden fazla bir tek kendisi isteyebilir herhalde. Alper bile onu benim sevdiğimden daha nitelikli sevemez sanırım. Yani, ne bileyim, o kadar yıl mı; yoksa birkaç ay mı? Belki bir yıldır, tam bilmiyorum ne zamandır tanıştıklarını.
Onu kıskanıyor muyum? Bu sayfaları okuyan biri olursa kesin bunu sorar. Kıskanıyormuşum gibi gelmiştir muhtemelen. Ama hayır. Yasemin’i kıskanmıyorum. Hatta “keşke benim de aşık olduğum biri olsaydı,” bile demiyorum. Neden? Çünkü buna vaktim, enerjim ve isteğim yok. Şu aseksüel insanlardan birisi olmalıyım. Neden böyleyim, onu da bilmiyorum. Bu da hakkımda merak ettiğim şeylerden birisi işte. Neyse. Şempanze uyuyor, ben de biraz kestirsem iyi olur. Dikkatim çok dağınık; çünkü çok uykusuzum bu aralar.


Evet, Yasemin buldu ve getirdi anneyi. Bizimki hemen emmeye başladı. Bana kalırsa bilinç ve içgüdü birleşiyor ve gerçekten harikulade bir şeyler oluyor. Bu arada Yasemin de Alper de işlerini tamamen bırakıp kendilerini buradaki işlere adayacaklar. Bu gerçekten harika. En yakında evlenmeyi de düşünüyorlar. Küçük bir bebek istiyorlar. Bir kız. İkisi de öyle istiyor. Aslında onlara alsa giderler bir nikah dairesine, on dakikada evlenip gelirler; ama zaten ailelerinden bu iş yüzünden uzaklaşmak zorundalar, en azından evlilikleri esnasında onlarla birlikte olmaya mecburlar. Hem insan ailesini özlemez mi! Allah bilir bir daha ne zaman görüşecekler? Onlara birlikte iş bulduklarını ve çalıştıkları kurumun onlara tahsis ettiği lojmanlarda kalacağını söylediler.
Ben düğünlerine gidemeyeceğim herhalde. Nasıl gidebilirim ki? Yavrunun bakıma ihtiyacı var. Durumumu bildiklerinden herhangi bir sıkıntı yok; ama yine de en yakın arkadaşımın, kardeşimin düğününe gidememek, bu tür şeyleri zerre kadar umursamayan birisi için bile oldukça can sıkıcı. Tuhaf; ama sanki Yasemin’e ihanet ediyormuşum gibi geliyor. Onun hayatının dışında kalıyorum sanki. Neyse, hazırlıklarına yardım edeyim en azından. Tüm nöbetleri aldım hemen hemen. Yavrunun yanından bir an bile ayrılmıyorum.


Sonunda düğün bitti ve artık kesin olarak kendilerini bu işe adayan bir çift oldular.
Yavru çok gelişti. Maymunlar için tasarlanmış küçük oyunları oynayabilir hale geldi. Hem de rekor derecesinde erken bir vakitte tüm oyunları başarıyla oynar hale geldi.

Kategoriler
Kiralık Katil

Kiralık Katil _ On Altıncı Bölüm: (11.06.2018)


Vay be! İlginç bir gün daha!
Bu şempanze o kadar çok yiyor ki, inanılmaz. Özellikle karbonhidrat veriyoruz ki beynini beslesin… Tamam, bu zaten öngörülebilir bir şeydi; ama bu hayvanın hiçbir şey yaptığı yok ki! Garip bir şekilde tutuk davranıyor. Tüylerini karıştırırken bile… Hareketleri çok sakar. Anlam veremiyorum.
Yasemin’in bir fikri var: Beyindeki, hatta omurilikteki tüm hücrelerde düşünce, yani bilinç oluştuğundan bilinçdışı yaptığı bir sürü hareketi bilinçle yapmaya hiç alışık olmadığından neredeyse hiçbir hareket yapamıyor bu zavallı hayvan. Tuvaletini bile yapamıyor.
Alper müdahale etmemiz gerektiğini söylerken Yasemin biraz beklememizi öneriyor. Belki de şempanzenin içindeki bilinç gelişebilir. Ben de Yasemin’le aynı fikirdeyim.


Garip bir gün daha… Durum hala aynı… Çok az şey yapabiliyor hala. Yemek yiyor; ama yemeği ona ellerimizle yedirmemiz gerekiyor. Çoğu zaman boğazında kalıyor. Soluksuz kaldığından suni teneffüs yapmak zorunda kaldığımız bile oldu. Sindirimi nasıl yapıyor bilmiyorum; ama galiba beyninin önceliği beslenmek olduğu için yemek ve sindirmek konusunda pek sorun olmuyor anladığım kadarıyla. Beyin, yani bilinç vücuttan bağımsızlaşmaya başladı galiba. Bu gerçekten çok ilginç bir durum.
Artık dışkılamaya başladı. Yavaş yavaş olacak galiba her şey. Alper hepimizden fazla düşüyor bu maymunun üzerine. Kendisini hala suçlu hissediyor olmalı.


Galiba bu virüs çok yavaş ve rastgele bir biçimde çoğalıyor. Nasıl çoğalıp vücudun hangi bölgelerine yerleşeceği hakkında en ufak bir fikrimiz yok… Yemek yemeyi kesti hayvan. Serumla besliyoruz. Soluk alması da düzensizleşti. Oksijen maskesine mi bağlasak? Kalbinin atışları da sekteye uğramaya başladı. Öldü ölecek!


İlk şempanzemizi kaybettik! Üzülmemem gerektiğini biliyorum; ama elimde değil işte! Hayvancağızın neden öldüğünü anlamak için beyin dalgalarını gösteren tüm kayıtları incelemeye almamız gerekiyor. Virüsün nasıl vücuda uyum sağladığını anlayabiliriz belki. Bunun ne işe yarayacağını, bunu anlamanın bize nasıl yardımcı olacağını tam olarak kestiremiyorum; ama böyle böyle ilerlemek zorundayız işte. Ölen hayvanların sadece ilki olacak bu şempanze.!
Bu arada… İnsan git gide büyüyor. Çok zeki bu çocuk! İnanamayacağınız kadar!


Virüs o kadar rastgele ilerliyor ki… ilerleyişindeki örüntüyü bile fark edemiyoruz. Neye göre ilerlediğini bir türlü anlayamıyoruz yani. Ölen maymunun kaydedilmiş hiçbir test sonucu ya da beyin dalgalarını kaydettiğimiz hiçbir grafik, bunu anlamakta yardımcı olmadı. Ne yapacağımızı, nasıl ilerleyeceğimizi bilmiyoruz. Acaba ölen maymunun kanındaki, uyum sağlamak için başkalaşmış virüsü başka bir şempanzeye bulaştırsak? Çok mantıklı… Bunu hemen bizimkilere söylemeye gitmeliyim. Vay be! Bazen yazmak da akla harika fikirler getirebiliyormuş! Haydi rastgele…


Aslında yapacağımız tek şey buymuş gibi görünüyordu zaten. Başkalaşmış virüsü yeni bir şempanzenin kanına zerk etmekten başka ne yapabilirdik ki? Tabii ki biraz seyrelttikten sonra. Öyle de yaptık… Canım o kadar sıkkın ki, en ufak bir şeyi yepyeni bir fikir gibi algılamak istiyorum günbegün düşmekte olan motivasyonumu yükseltmek için.
Bu şempanze önce hiçbir şey olmamış, virüs hiç zerk edilmemiş gibi hayatına devam etti. Akşama doğru davranışlarında fark edilebilir bir yavaşlama gözledik. Mesela çok yavaş hareket ediyordu. Yemeği de ağır çekimdeymiş gibi yiyordu.
Bu arada daha önceki şempanzenin yumurta hücrelerinden birisini dondurmuştuk. Bunun da ölmeden spermini alıp bir zigot üretmeliydik. Bir şekilde bu virüse maruz bırakılmış bir zigot olacaktı bu zigot. Virüse uyum sağlama ihtimali diğer maymunlardan çok daha fazla olacaktı doğal olarak. Belki de bunlara hiç gerek olmayacaktı. İkinci şempazede başarıya ulaşmış olacaktık. Peh… Bu ihtimalin gerçek olacağına bir an bile inanmıyorum. Motivasyonumun neden düştüğünü bilmiyorum; ama garip bir şekilde, içten içe başarılı olamayacağımıza inanıyorum. Ne oldu bana bilmiyorum… Daha birkaç gün önce çok mutlu bir adamken bir şempanzenin, ilk şempanzemizin ölmesi beni neden bu kadar etkiledi anlamıyorum. Ne bekliyordum ki? Bu virüsü inşa ederken yıllarımızı harcamışken ilk denemede her şeyin hallolacağını mı?
Acaba sperm örneğini şempanzeden ne zaman alsak? Virüsün tüm vücuda yayılıp yayılmadığını kontrol etmemiz gerekiyor. Her şey bununla da bitmiyor tabii. Virüsün değişiminin ne zaman en makul hale geleceğini bilmemiz imkansız. Öyle ya, bir an sonra şempanze ölüverir ve sperm örneği alınamaz. Onun için her fırsatta almak en mantıklı çözümmüş gibi görünüyor. Sabah-akşam hayvanın başından ayrılmıyoruz. Tıpkı ilkinde olduğu gibi… Gerçi bu kez sanki bir kat fazla ilgi gösteriyoruz. Ya da bana öyle geliyor.
Öyle ki, benim bu deftere yazmam çok büyük bir lüks. Bir de İnsan’ın ihtiyaçlarıyla ilgilenmek…
Eh neyse, gidip İnsan’ı kolaçan edeyim şimdi de. Sonra ikinci şempanzenin yanında nöbet tutma sırası bana gelecek.
Uykum var! Aslında hepimizin uykusu daima var… Bu şempanzelere virüs enjekte ettiğimizden beri doğru düzgün uyuyamadık hiçbirimiz. Bunun dışında işlerimiz de var üstelik. Benim dışarda işim yok; ama Yasemin’le Alper bir de arazi dışına çıkıp işlerine gitmek zorundalar. Gerçi ikisi de istifa etmeyi düşündüğünü söyledi.
Nasılsa yeterli birikimimiz var. Dedemden kalma biraz parayı yatırım hileleriyle sekiz katına çıkarmayı başarabildim. Riskli bir hareketti; ama ne yapayım, paraya ihtiyacımız vardı. Para hala bankada faizde…
Bakın, yazdıkça yazıyorum. Benim bir an önce gitmem gerek…

Kategoriler
Kiralık Katil

Kiralık Katil _ On Birinci Bölüm: (09.05.2018)

“… Bunun üzerine bulduğum tüm sosyoloji ve siyaset içerikli kitapları hatmetmeye başladım. Bunların hepsinde sistemlerden bahsediyordu. Yani tüm ideolojiler sistemi değiştirmek üzerine kuruluydu… Belki de bunun için, hiçbiri beni tatmin etmenin yakınından bile geçmiyordu. Güvercinci Abdullah var olan hiçbir sistemi değiştirmemişti. Kendisine bir sistem de kurmamıştı… Nasıl başarılı olmuştu o zaman? Nasıl? Nasıl…”
Handan bu cümleleri okurken o aynı tüyler ürpertici ses eşliğinde bir mesaj penceresi daha açılmıştı. Bu kez mesajda:
“Sana neden bir buçuk milyon lira yolladığımı düşünüyorsun ki? Bu kereliğine öldüreceğin kişiyi bulmak da senin görevin… Tüm sorumluluk senin üstünde olacak. Bunun nedenini sanıyorum ki sana anlatmama gerek yok…” yazıyordu. “Bunun nedenini bana anlatmana elbette gerek var be adam!” diye homurdandı Handan. Nereden bilecekti o! Bir sürü olasılık vardı. Mesela isteyeceği bir şeyi yapıp yapamayacağını sınamak için… Ya da… ya da… Yok, aklına gelen başka bir olasılık yoktu…
Ne olursa olsun, Handan böyle bir sorumluluğu dünyadaki tüm paraları önüne yığsalar da üzerine alamazdı. Onun işi öldürmekti. Öldüreceği kişiyi seçmek değil, işte o kadar. Daha önce yazdığı kağıdın fotoğrafını tekrar çekerek cevapladı adamı. Sonra da yatağına yollandı. Bu saçmalıklar…evet, saçmalıklar onu fazlasıyla yormuştu. Uyandıktan sonra hesabını kontrol etmeyi aklına not edip yatağına attı kendisini. Vücudu çarşafa değer değmez, uykunun sabırsız kolları onu kavrayıverdi.

Kategoriler
Kiralık Katil

Kiralık Katil _ Yedinci Bölüm: (03.05.2018)

Silkindi Handan. Bu ad hep böyle yapardı ona zaten. Ailesini anne ve babasının isimlerinden çok bu isim hatırlatırdı ona ne hikmetse. Tekrar silkindi ve zarların oluşturduğu metinde verilen siteye girip programı indirdi.
Zarları tekrar istendiği gibi dizerek programda yer alan “Fotoğraf Çek” düğmesiyle zarların oluşturduğu resmi programa kaydetti. Resim programa kaydolur kaydolmaz, programda bir dosya indirme penceresi açılıverdi.
Dosya, pdf uzantılıydı. İsmi de basitçe Günlük’tü… Kimin günlüğüydü acaba? Selim Sırrı’nın mı? Belki de… Selim Amca’nındı. O zaman Selim Amca’yla Selim Sırrı aynı kişiler olmak zorundaydı; ama bu imkansızdı. Selim Amca çok yaşlanmış olmalıydı… Üstelik onun yüzünü de fotoğraflarından biliyordu. Öldürdüğü adamın yaptığı resimle hiç benzemiyorlardı. Belki de onun oğlu… Selim Amca’nın hiç çocuğu olmamıştı ki…
Hemen onay verdi ve dosya inmeye başladı. İner inmez açtı…
Dosyadaki ilk cümle, “Merhaba Handan”dı.
“Merhaba Handan,” diyordu günlüğün başında. “Benim kim olduğumu merak ediyorsun kuşkusuz. Eh, bu da oldukça doğal; çünkü bizzat ben, bunu sağlamak için elimden geleni yaptım. Bir kişinin daha katili olmanı sağlamak dahil… Hem de hiçbir ücret almadan… Daha doğrusu, kendi güvenliğini sağlamak pahasına… ve elbette bu günlüğü elde etmek…
Sana birazdan okuyacağın bu günlüğü neden gönderdiğimi, neden seni bu kadar meraklandırmaya gerek duyduğumu birkaç saniye sonra öğreneceksin. En azından biraz fikrin olacak… Bu arada, günlüğü yazan ben değilim. Ben sadece bir elçiyim. Bir nevi aracı. Benim görevim sadece sana bu günlüğü ulaştırmak… Evet, bu kadar basit bir görevi neden bu denli karmaşıklaştırdığımı merak etmişsindir bu cümleyi okuduğun anda. Bilmem… Belki de bu günlüğü sana ulaştıran kişiye, bana, saygı duyman; onu unutmaman içindir. Belki de bu günlüğün önemine yakışır bir macera yaşamanı istediğim içindir. Belki de; sadece kendimi düşündüğümdendir. Biraz eğlenmek benim de hakkım değil mi yahu?
Devam eden sayfada günlük başlıyor olmalıydı; çünkü bilgisayar harfleri yerini zarif bir el yazısına bırakmıştı.
Bu dosya resimli pdf idi. Yani günlüğün sayfaları teker teker taranmıştı ya da fotoğrafı çekilmişti. Eski bir günlüğe benziyordu günlük. El yazısının tarzından sayfaların buruşmuş oluşuna kadar birçok göstergesi vardı bunun. Gerçi o kadar da eski değildi… Belki on beş yıllıktı, belki de yirmi…

Kategoriler
Kiralık Katil

Kiralık Katil _ Altıncı Bölüm: (02.05.2018)

Selim Sırrı… Bu isim her aklına gelişinde gülüyordu Handan. SS… Selim Sırrı… Çok fazla tesadüf barındıran bir isimdi. Selim… Özellikle bu isim onun dikkatini çekecek bir isimdi. Hatta bu ismi taşıyan insanları öldürmesi gerektiğinde, onları bildiği en acısız yolla öldürürdü. Bu ismi sisteminde kontrol ettiğinde de bulamayacağını tahmin etmişti zaten. Böyle bir ismi unutacağını sanmıyordu çünkü.
Bu isme bu kadar önem vermesinin nedenini o da pek anlamıyordu aslında. Annesinin hep övgüyle bahsetmiş olduğu bir adamın adının Selim olmasıydı bunun tek nedeni. Bu kadar basitti işte. Çocukluğundan beri anlatırdı annesi. Komşularının oğlu Selim’i… Onunla ne kadar iyi arkadaş olduklarını. Biraz büyüdüğünde, yani genç kız olduğunda, annesinin bu adama aşık olduğunu falan düşünmüştü; ama sonra anlamıştı ki, onların aralarındaki şey, yani en azından annesinin Selim’e, yani Selim Amca’ya olan sevgisi kadim bir dosta duyulan sevgiden başka bir şey değildi.
O iki-üç yaşlarındayken ölmüştü Selim Amca ve Handan, annesi öldükten sonra bile Selim Amca’nın mezarına gitmeyi hiç ihmal etmemişti. Oysa ölümden sonra hayata bile inanmazdı. O sadece annesinin ideallerindeki Selim Amca’yı çok sevmişti o kadar.
Eğer bu adamın gerçek adı Selim’se bu bir tesadüften öte bir şey olmayacaktı, ki muhtemelen öyleydi. Yok değilse, bu adam Handan’ı takip edip Selim Amca’sının mezarına gittiğini görünce… Saçma geliyordu; ama olmayacak bir şey değildi. Bu tür psikolojik silahları o da çoğunlukla kullanırdı. Kurbanın zaaflarının oluşturduğu silahları…
Saçma bir ümit, tuhaf bir gündüz düşü olduğunu bile bile, “keşke bu adam gerçek Selim Amca’nın kendisi olsa da bana kendisini bir gizem perdesinin ardında gösteriyor olsa,” diye geçirdi içinden. Sonra da güldü kendisine. Neden bu kadar önemsiyordu bu adamı? Tamam, çok iyi bir arkadaşlıktı. Tamam, annesinin anlattıklarına göre çok iyi biriydi Selim Amca… ama kendi görmüş müydü? Hayır… Çocukken kendisini havaya atıp tam düşerken tutan bir amca hatırlıyordu; ama ne olmuş yani? Bu adamın kim olduğunu biliyor muydu? İyi bir adam olup olmadığına kendi gelişmiş sezgileriyle karar verebilmiş miydi? Sadece annesi… Gerçi annesinin iyi dediği bir adama kendisi kötü diyemezdi ya. En az kendisi kadar sezgileri güçlü bir kadındı o da. Babası gibi altın kalpli bir adamı seçmiş olduğundan belli değil miydi?
Annesi iyi bir insandı, babası da… Peki neden kendisi böyle olmuştu? Yani bir kiralık katil… Canları para konusu edecek kadar alçak birisi yani…
Bilmiyordu Handan. Bunun nedenine dair en ufak bir fikri yoktu. Yani ölümle neden bu kadar çok ilgilendiğine, neden onu para konusu edecek kadar önemsediğine dair… Tek bildiği, bu mesleği bilerek ve isteyerek seçmiş olduğuydu. Anne ve babasının da bilgisi dahilinde… Evet, onaylamamışlardı onu; ama mesleğini onlardan gizlemek içinden gelmemişti. Onun isteyerek seçtiği bir mesleği neden bilmesinlerdi ki? Neden mesleğinden utansındı? O ölüm işçisiydi. Nasıl Ahmet Arif’in deyişiyle şairlerin namus işçisiyse o da ölüm işçisiydi işte. Ölüm sanatkarı… Öldürme ustası… Ölümün ortağı ve fedaisi. Bu neden yadırganacaktı ki? Hem de ailesi tarafından…
Handan, ailesine mesleğinden söz ederken askerliği örnek vermişti. Her gencin görevi askerlik değil miydi? Askerlik de öldürmekten başka neydi? Silahlarla oynamaktan, öldürmeye hazırlanmaktan başka neydi?
Kiralık bir katille bir askerin yaptığı hemen hemen aynı değil miydi? Öldürmek… Verilen emre uyarak öldürmek. Tek farkla, bir kiralık katil her zaman para için öldürürdü. Askerler için durum çok farklı olabiliyordu. Bir kere bir askerin inançlarına, görüşlerinin ne olması gerektiğine, nasıl yaşayacağına bile karışabiliyorlardı ona emir verenler. Bazen de para vermiyorlardı. Daha doğrusu ancak profesyonel bir askersen para alabiliyordun.
Oysa kiralık katillik öyle miydi… İstediğin işi kabul etmek senin elindeydi. İstediğine inanıp istediğini düşünmek de…
İşte ailesine bunları söylemişti Handan. Oysa onlar onu onaylamamıştı. Hatta babası: “Tamam o zaman kızım, asker de olma katil de,” diyerek kendince bir çözüm bulmuştu bu işe… Handan gülmüştü.
“Diyelim ki asker olmadım… Diyelim ki bir yerde çalıştım. Devletin maaşımdan alacağı vergiler askerlere gitmeyecek mi? Yani dolaylı olarak askerlere yardım etmiş olmayacak mıyım? Oysa benim işimde resmi bir maaş olmadığı için, maaşımdan alınacak vergi de olmayacak. Elektriği, suyu falan kaçak kullanırsam…”
“Her şekilde devlete bir katkın olacak. Ne yaparsan yap! Nasıl sıyrılmaya çalışırsan çalış… Bir şekilde devlet seni alt etmenin bir yolunu bulacak. neden böyle saçma sapan davranıyorsun anlamıyorum,” demişti annesi de.
Handan, tüm bunları bildiğini, yine de elinden geleni yapmak istediğini, zaten onun asıl istediğinin ölümle haşır neşir olmak olduğunu söylemişti. Tek önceliği buydu. Bunun için tıp okumamış mıydı zaten. Yaptığı her şey bunun için değil miydi…
Gerçi devletle hiçbir ilgisinin olmaması, hatta bu işin yasa dışı olması da onu çekici kılan en önemli şeylerden bir diğeriydi.
Ailesi ölene kadar her hafta onları görmeye gitmişti; ama onları bir türlü kendisini onaylamaları için ikna edememişti. Ondan kopmak da istememişlerdi gerçi; ama onu bir türlü onaylamamaları Handan’ın içine oturmuştu.