Kategoriler
edebiyat Genel

09.11.2018

Bana herkes ne kadar sıradan bir adam olduğumu haykırır. Tamam haykırmaz; ama bakışlarıyla, hayır dudaklarıyla… ima eder.
Neden bilmiyorum. Tanışırız ve…
Şöyle bir dudak bükerler… Herkes böyle yapar beni gördüğünde.
Anlamıyorum!
Görünüşümden mi? Alçak ve ince sesimden, bir türlü sakal bıyık çıkmayan, kadınsı yüzümden mi? Birisini gördüğümde geçmesi ya da oturması için kenara çekilip yerimi verişimden mi? Herkese ‘siz’ şeklinde hitap edişimden, pek kısa gülüşümden, az konuşuşumdan mı?
Neden! Neden!
Bir kadını gördüğümde dinleyişimden, tepeden tırnağa süzmeyişimden mi?
Fikrimi sadece yerinde söyleyişimden, insanların sözlerini kesmeyişimden mi?
Ha belki kitap okuduğumu gördüklerinde, belki biraz o zaman dikkate alır beni bazıları. Okuduğumun ne olduğunu, hakkında ne düşündüğümü sorarlar…
Ve daha doğru düzgün konuşamadan keserler sözümü, anlatmaya başlarlar. Onları dinledikten sonra da… Kendilerinden pek memnun, beni dinlemeden; biraz önce söylediklerinin sarhoşluğuyla kafalarını sallarlar.
Kendi kusmuklarını akıtan, iğrenç birer emme basma tulumbadır hepsi. Oysa suyu yeraltından çeker bir tulumba, kendi midesinden değil… İşte onlar bunu bilmezler.
Sadece bir kere, bir kişi dikkate almıştı beni. Gözleri yüzümde dolaşmış, dinlemişti sözlerimi.
Bir kadın…
Çalıştığım yerin temizlikçisi…
Bir üniversitede çalışıyorum ben. Bir kütüphanede kitap diziyorum, onların girdisini çıktısını yapıyorum falan…
İşte o kadın bana hep öyle, uzun uzun bakar. Sordum, evli değilmiş. Acaba istediğince yönetebileceği bir av olarak mı görünüyorum ona? İçten içe ben de merak etmeye başlamıştım. Onu mercek altına almış, insanlarla nasıl konuştuğunu dinlemeye, tabii denk geldikçe, başlamıştım.
Aslında gözlemleyecek pek bir şey yoktu. O da benim gibi, başı önde dolaşıyordu. Hakkında yapılan şakalara gülmüyor, emredileni sessizce yapıyor, meslektaşlarına dahi saygılı duruşuyla, benim hamurumdan bir kadın olduğunu haykırıyordu bana.
Kitap da okuyordu molalarında.
Peki neden ben bu kadından hoşlanmıyordum?
Bilmiyordum…
Kadını görünce dudak bükmüyordum. Hatta ona saygı duyuyordum; ama ondan hoşlanmıyordum.
Çünkü, galiba, artık fazla mütevazı olmaktan hoşlanmıyordum ve kendimi kadında görmekten, kelimenin tam anlamıyla gıcık oluyordum. O benim aynam olmuştu ve…
Onun sayesinde bir karar verdim. Ona baka baka makyaj yapmaya…
Ona, olabildiğince az benzeyecek şekilde boyanmaya…

Kategoriler
edebiyat Genel

24.10.2018

‘Yalnızım! Yalnızım! Yalnızım…’
Bu ümitsiz inlemeler bir uçağın kara kutusundaki kayıttan geliyordu. Nasıl olmuşsa olmuş, diğer kayıtlar silinmişti ve sadece bu dokuz uzun hece kalmıştı. Devamlı dinliyordum bu çığlıkları. Yalnız bir adam… Nesli tükenmiş bir canlı…
Aslında herkes, teker teker her birey öldüğünde nesli tükenmiş bir canlının son ferdi ölmüştür bana göre. Yoksa çok mu duygusalım?
Hayır, öyle değilim, sanmıyorum. Herkes herkese göre aynı galiba. Duyguları genellendiğine göre. Bunun için kitaplar yazıldığına ve çoğu da doğru çıktığına göre öyle olsa gerek.
Dördüncü dünya savaşı bitmiş, tek tük insan kalmıştı. En azından birkaç kilometreye iki üç insan düşüyordu bildiğimiz kadarıyla. İnsanlar toplanmaya çalışıyordu; ama olmuyordu. Birbirimize güvenemiyorduk.
Bu çığlıklar üçüncü dünya savaşından kalma olsa gerekti. Ya da daha önce…
Ne önemi mi vardı? Çok önemliydi. Geçmişten bir şeyin duygularımı bu kadar yansıttığına ilk defa rastlıyordum, ki binlerce kitap okumuş, on binlerce film izlemiştim ben.
Bir kütüphaneyi mesken tutmuştum. Bir zamanlar cadde olan yer de benim tarlam, çok eskiden sadece et olarak görebileceğiniz birkaç keçi de hayvanlarımdı.
Tek başımaydım ve mutluydum. Bir sürü adam gelmiş, beni alt etmeye çalışmıştı. Öyle ya, ben yalnız bir kadındım. Onlarsa güçlü, deneyimli ve hırslı; kaybedecek pek bir şeyleri olmayan erkeklerdi.
Oysa ben, onların sonradan alışmaya başladığı türden şeyler yaparak; tuzak kurup insan avlayarak büyütülmüştüm. Onlar benimle karşılaştırıldığında dünkü çocuklardı.
Tek eksikliğim aşktı; ama ben yalnızdım.
Tıpkı sessizce ölen kara kutudaki adam gibi…
Ama ben ölmeyecektim.
Yani sessizce ölmeyecektim.
Madem uçağım düşmemişti, madem imkanım vardı, çıkacak ve ortalığı keşfedecektim.
Aşkı hiç bulamasam bile, sessiz ölüyor sayılmayacaktım artık.
Sesime yankı bulmuştum ve onu büyütmüştüm bir şeyler arayarak.
En azından deneyerek…

Kategoriler
edebiyat Genel

28.08.2018

Birazdan okuyacağınız iki kelime ile ilgili tüm düşündüklerinizi, önyargılarınızı bir kenara bırakın ve beni, benim düşüncelerimi özümsemeyi deneyin.
Haydi rastgele…
Kelimeler:
Kütüphane; namı diğer kitapların bulunduğu bina ve kıraathane, yani asıl anlamı okuma odası olan; ama en iyi ihtimalle gazete ve dergi okunan kahveden , en iyi ihtimalle çay içmekten başka bir şey yapmayan insanlarla dolu yerlerden bahseden…
Peki bunların hangisi daha saygın? Hangisinde olmak isterdiniz yani?
Ben, okuma odasında diğer insanlarla birlikte bulunup; kitap odasını depo olarak kullanırdım.
Okuma odalarının; yani doğru anlamı ve çağrışımıyla kıraathanelerin içine bir de tartışma bölümü inşa ederdim. Hatta o bölüme ‘hasbihalhane’ adı verir, tıpkı kadınların altın günlerinde olduğu gibi kurabiye ve börek gibi ufak tefek şeylerden atıştırmaya izin verirdim.
Böylece kıraathanelerde harika bir gelecek şekillenmiş olurdu hem. Sigara dumanı ve oyun kartı pıtırtıları, ya da okey şakırtıları değil de kitap hışırtıları ve hasbihal mırıltıları işitilirdi camlardan.
Ve silah gümbürtüleri, kadın çığlıkları, erkek homurtuları ya da ağlamamaya çalışan erkeklere ait diş gıcırtıları duyulmazdı artık.
Ya da; kütüphanelerdeki sessizlik hummalı bir hışırtıya dönüşür; daha, daha, daha çok ziyaret edilirdi kitap depoları.

Kategoriler
edebiyat Genel

07.06.2018

Tek başıma oturduğum alçak duvara bakıyordum. Bir bahçeyle yolu sadece ayırmak için örülmüş bir duvardı. Tehditkar değildi, uyarıyordu sadece. Rica ediyordu.
“Burada bir bahçe var ve bahçedekiler bunu bilmenizi istiyor haberiniz olsun. Buyrun, üzerime de oturabilirsiniz. Belki bir şeyler yer, bir şeyler okursunuz. Yalnız çok rica edeceğim, bahçeye girmeyin. Belli mi olur, belki ayağınızla yeni bitmekte olan bir çiçeği eziverirsiniz. Yazık değil mi? Topunuzla bir gülün dalını kırıverirsiniz belki. Kedilerin, köpeklerin başımızın üzerined yeri var. En kötüsü bir kökün dibine tuvaletlerini yapıp toprağı eşerler. Ne güzel, gübre olur oncağızlara da. Bir de kuşlar gelir. Onlar da buyursunlar gelsinler. Zaten bir bahçenin, bir ağacın süsü kuştur…”
Sanki bunlar, duvarın herbir taşında harf harf, yazıyor, dalga dalga çınlıyordu. Çınlamıyordu, fısıldıyordu. Sakin bir yapısı vardı duvarın. Mütevazıydı. Taşları yumuşaktı. Yani elini sürdüğünde pürüzsüz ve yumuşak bir his veriyordu. Soğuk kış günlerined güneşin ısılarını saklayıp; üzerinde dinlenen canlılara sunuyordu. O kadar da cömertti işte.
Bu duvarla geçmişimiz çok eskiye dayanıyordu. Altı ya dayedi yaşıma… Şimdi on dokuz yaşında olduğumu düşünürsek, bu duvarın üstünde büyüdüğümü söylesem abartmış olmam sanırım.
Komşumuzun bahçe duvarıydı. Duvarıydı, derken hikaye etmek için değil, geçmişten bahsetmek için diyorum. Babam komşumuzun evini satın alınca, bahçe duvarı da bizim olmuştu. Bir şeye sahip değilken benim olması ve sahip olduğumda onu kaybetmek… Bu çok az rastlanabilir bir şeydi bana göre. Ne var ki, bu durum tam da öyle bir durumdu. Bahçeyi satın alır almaz duvarı yıkmaktan, hatta evi yıkıp büyük bir ev yapmaktan söz ediyordu babam. Ona duvarı yıkmadan bir çözüm bulmasını söylediğimde bana tuhaf gözlerle bakıp nedenini sormuştu. Aslında söylemek istemiyordum; ama işin ucunda duvarımdan olmak vardı. Onun için bana ne kadar tuhaf bakarsa baksın söylemeye karar verdim. Duvarı sevdiğimi ve onun üzerinde kitap okumaktan hoşlandığımı falan söyledim işte. Tabii ki her şeyi anlatmayacaktım.
Yine de yetmemiş, babam kararından vazgeçmemişti. Duvar yıkılacaktı.
Yıkıldı…
Taşlarını saklayıp başka bir şey yapacaktım. Teker teker taşıdım. Parçalanmışlardı; ama onun taşlarıydı. Korumaya ve yeniden kullanılmaya layıklardı. Herbirinin anısı vardı. Üzerlerini oymuştum bazılarının. Küçük bir keskiyle bir şeyler kazımıştım. Bazılarına gözyaşlarım dökülmüştü. Renkleri falan değişmemişti belki; ama belki mor ötesi bir ışıkla bakarsanız, gözyaşı damlalarımla yazdığım isimleri ve fiilleri okuyabilirdiniz.
Çok güzel bir evimiz olmuştu babama göre. Oysa ben artık evin dışında vakit geçirir olmuştum akşamları. Taşların yanıbaşında, onları başka bir halde hayal ederek; üzerlerinde oturup kitap okuyarak.
Gündüzleri de iki yıllık bir üniversitede Diş Protez Teknolojisi Bölümü’nde okumaktaydım. Öyle başarılı bir insan olmamıştım hiç; ama çok okumuştum. Cesaret edebilsem, belki de iyi yazacaktım; ama duvarıma anlatmak yetiyordu bana. Yani bir sanatçının izlenme, beğenilme ve önemsenme arzusuna sahip değildim.
Bir akşam eve geldiğimde, yani duvarımın yıkıntılarının yanına gittiğimde, orada hiçbir şey olmadığını gördüm. Yoktu… Taşlar kaldırılmış, arkalarında bir kırıntı dahi bırakılmamıştı.
Babama sorduğumda hiçbir şey söylememişti; ama ben onun bir şeyler yapmış olduğunu anlamıştım.
En büyük utesellim onlarla başka bir şey yapıldığıydı. Belki babamın onları attığı yerden alıp alçak duvarlara taş olarak kullanılmıştı bir kısmı. Belki de bir köpek kulübesi. Bir çiçeğin etrafındaki küçük taşların arasındaydı bir kısmı da…
Taşlar olmayınca neye anlatacağımı bilmediğim için kağıtlara anlatmaya başladım derdimi ben de. Aklıma ne gelirse, ne anlatmak istersem yazdım defterlere. Keskiyle taşlara yontmak yerine, içimdekileri defterlere çizdim kalemle.
Defterlerimi koyacak bir şey ararken; onu gördüm. Taşlardan örülmüş bir kütüphane…
Duvarımı bulmuştum.

Kategoriler
edebiyat Genel

21.12.2017

Bir dolapta duruyordu maket. Ne zamandır bir uçak maketiyle uğraşıyordum. İşten sonra uğraştığımdan pek hızlı ilerleyemiyordum. Neler yapmamıştım ki! Evler, parklar, arabalar, tapınaklar, okullar, kütüphaneler…
yaptığım bu maketleri bu iş için özellikle boş bıraktığım bir odada bulunduruyordum. Özel raflar yapmıştım onlar için duvarlara. Bu uçağı tavana asacaktım. Diğer uçaklara yaptığım gibi. Küçük bir havuzum da vardı gemiler için.
Maket bitmek üzereydi. Hatta bugün biterdi.

Bitmişti.. Bir gün sonra bitmişti ama.
Ertesi gün, ev alışverişi için pazara gitmem gerekiyordu. Yine iş çıkışında halletmeyi düşünüyordum.
Pazarda bir adam çiçek coşturan su satmaktaydı. Bu manzarayı daha önce de görmüştüm; ama adam ısrarla bu suyun bir damlasının dahi tüm canlıların canlarına can kattığından; hatta cansızların bile canlandığından bahsediyordu gülerek.
Evde çiçeklerim olduğundan biraz aldım.
Eve gittiğimde, içimdeki muzip kurt, adamdan etkilenmiş olsa gerek, beni bu sıvıdan biraz maketlere damlatmam için dürttü. Ben de kurdumu kırmayıp azar azar damlattım.
Ertesi gün evde fısıltılar ve tıkırtılarla uyanmıştım. Uçaklara, evlere, gemilere, yaptığım her makete bir sürü canlı figür yapıp koyardım. Gemilere tayfa ve bazılarına yolcu, uçaklara ve arabalara, evlere ve okullara da… Bahçelere ve parklara bitki ve hayvanlar da yapardım.
İşte bu sıvı, hepsini canlandırmış, adeta onlara ruh vermişti.
Konuştuklarını anlayabiliyor, bazılarıyla konuşabiliyordum bile.
Eh, en azından artık yalnız olmayacaktım…