Kategoriler
edebiyat Genel

23.01.2020

Tüyler ürperten bir rüzgar vardı sokağın girişinde. Sanki bir korku tünelinin girişiydi burası. Sokağın sonunda ne vardı? İnsan hem merak ediyor hem de girmekten korkuyordu. Ne var ki girmesi gerekiyordu. Bir paket bırakması lazımdı bu sokaktaki bir apartman dairesine. Aslında böyle şeyleri düşünemeyecek kadar çok yere paket taşımıştı. Zamanı da yoktu zaten; ama bu rüzgar…
İlk adımını attı. Sanki bir şeyler, rüzgarın içindeki bir şeyler onu uyarıyordu girmemesi için. Mecburdu. Adımını, diğer ayağıyla tamamladıktan, iki ayağını da aynı hizaya getirdikten sonra tekrar aynı ayağını ileriye gönderdi. Gönülsüz bir akıncıydı ayağı; ama emir büyük yerden gelmişti.
Artık diğer ayağı onun önündeydi ve bir akışa girmişti ikisi. Elleri de onlarla koordineli bir şekilde sallanıyordu. Paket sırt çantasındaydı. Paketi düşündü. Kıpkırmızı bir poşeti vardı dışında. Acaba içinde ne bulunduruyordu?
Bir serçe önünden sekerek yürüdü gitti. Rüzgara nasıl dayanıyordu bu küçük kuş? Bir serçe kadar olamamış mıydı? Sırt çantası onu geriye çekerken; hızlandı.
No yirmi üç… No yirmi üç…
İşte! Bulmuştu. Kapı da paket gibi kırmızıya boyalıydı. Hem de aynı tonda bir kırmızıya… Şaşırmadı, huylandı.
Uyuz kokusu burnuna kadar gelen bir köpek oracıkta, kapının önüne yatmıştı. Tam geçeceği yola. Acaba paketi köpeğin yanına bırakıp gitse miydi? İmza… imza alması gerekiyordu ama.
Köpeğin yanından geçmeye çalıştı, olmadı. Ayağıyla hafifçe dürtmek zorundaydı. Onurunu kırmak istemiyordu hayvancağızın. Bir de kim bilir ne kadar zor bulabilmişti bu rüzgarda bu kuytuyu. El çırptı o da. Yavaşça… Köpek kalktı. Yavaşça…
Daire dört…
Zilin üzerinde bir şey yazmıyordu. Düğmeye bastı. Ses çıkmadı. Dairenin kapısındaki zilin sesi nasıldı? Bu durumda bile merak edebiliyordu bunu. Daire kapısı açılmışsa bile her zaman, mutlak basardı zillere, yanlışlıkla yapmış gibi… Onun da merakı buydu.
Yukarı çıktığında dairenin kapısı kapalıydı. Zile bastı. Şu eski ziller gibi ‘zırrrr’ diye çalıyordu. Artık yoktu böyle ziller, gülümsedi. Rahatlamıştı.
Kapıyı açan kadının elbisesi bembeyazdı.
‘Paketiniz…’
Kadını beklerken sırt çantasını sırtından indirmiş, paketi çıkartmaktaydı. Bir de küçük gözden imza kağıdını…
Paketi alıp yere bıraktıktan sonra, hiç ses çıkartmayan kadın kalemi aldı, imzasını attı.
Paketi alıp eve girecekken paket aniden tuhaf bir ses eşliğinde yırtıldı. Kadın telaşlanmıştı. Yere baktı ve yerde bir ruh çağırma tahtası gördü. İkiye ayrılmıştı… Tahtanın içi oyulmuştu ve bir sürü kurtçuk zemine dağılmaktaydı. Tuhaf kurtçuklar…
Ayaklarını yere vurdu ve kurtçukları ezmeye çalıştı. Sanki silikondan yapılmışlardı. Bütünlüklerini koruyor, ölmüyorlardı. Kurtçukların derdi sadece kaçmaktı.
Onun da…
Oradan kurtulduğunda düşündüğü şey; rüzgarı belki de onun, taşıdığı bu paketle getirdiği idi.

Kategoriler
Duyurular

TÜRGÖK Sekizinci Öykü Yarışması Gültekin Yazgan Özel Ödüllü Öyküm: (TÜRGÖK’ün izniyle)


Bu öykü, TÜRGÖK'ün izniyle isimsizhikayeler.com adresinde yayınlanmaktadır.
Yazan:
Eylem Yurtsever.
Seslendiren:
Ersen Orhun.
Adalet:
Fırladı uykusundan: - Ses duydum, bir ses duydum, diye bağırdı.
Küçücük bir çocuktu o zamanlar Adalet. Belli belirsiz, ince bir sesti duyduğu. Annesine koşup söylediğinde, annesi onu yatıştırmış, birlikte çeşitli malzemelerden yaptıkları, bir şeye benzemeyen, yamru yumru da olsa tek oyuncağı olan peluş bebeğini sarılması için ona vermiş ve uyuyana kadar yanında kalmıştı.
O günden sonra, belli belirsiz de olsa o ince sese benzer bir ses duyduğuna inandığı bazı zamanlar dışında o sesi bir daha duymamıştı.
Adalet’in gözleri doğuştan hiç görmüyordu. Kendisini bildi bileli annesiyle yaşıyordu. Babası gitmişti...
Çocukluğundan beri, bir zerre hırsı olmamasına rağmen çok çalışırdı. Sanki yaptığı her şeyin her zerresinde bir amaç gizliydi. Yaptığı her küçük şey onu büyük bir amaca ulaştırıyordu sanki. Buna rağmen ‘hesaplı’ denemezdi ona. Yaptığı her şeyde, vücudunun ve ruhunun her zerresiyle samimiydi.
Çok iyi okullarda okumuş, çok iyi referanslar almıştı. Dünya çapında bilinir bir insan olmuştu. Onun yaşadığı zamanlarda bir tek şeyde uzmanlaşmaktan çok disiplinlerarasılık kabul görüldüğünden ve o da bunu hakkıyla yapabildiğinden, fikri sorulur bir insan olmak onun için hiç zor olmamıştı.
Yasaların yapımı kadar uygulanması konusunda yaptığı deneysel çalışmalar, tüm ülkelerde uygulanmaya başlamıştı sözgelimi. İşte bunu sağlamış olmasının nedeni disiplinlerarası çalışmasıydı. Uluslarası uzmanlığından yararlanmak şöyle dursun, bir teorisyen ve akademisyen olarak; çok fazla eğitim kurumu değiştirmiş, çok fazla öğrenci yetiştirmişti. Yazdığı kitapları lise çağındaki bir gencin dahi okuduğunda anlayabilmesi için yazıyor olması da; akademisyenlerin ikamet ettiği fildişi kulelerinin yanına karavan park etmek kadar cüretkar; ama yararlı bir tutumdu.
Görmediği için karşılaştığı önyargıları, sadece onu başarısına taşıyan setler olarak değerlendirmişti. Belli bir zamandan sonra, iş çevresindeki insanlar, bedenini sadece canlı bir kartvizit olarak görmüştü. Yaptığı iş önemliydi ve bu kartvizit herkeste bulunması gereken, asla bir kenara atılmaması gereken bir kartvizitti. Öyle ki, kendi yaptığı işler yepyeni bir meslek ismi olabilirdi. Başka bir deyişle, yaptığı iş; onun adı ve soyadı olan ‘Adalet Denge’’cilik şeklinde adlandırılabilirdi. Yani sırf kendi ismiyle hem bir kartvizit hem de bir meslek yaratmıştı. Bu durum hiç de kolay olmamıştı Adalet için. Adının insanı olması gerekmişti aldığı her solukta.


Yıllar geçmiş, dünya değişmişti. Uzay araştırmaları yapılmış ve yaşamak için yeni gezegenler arama işine son hızla ve artık açıktan açığa girişilmişti. Küreselleşme, yapılan savaş ve çekişmelere izin verilmeyecek bir aşama kaydetmiş, dünyanın bir tek merkezden yönetimi, yapılması gereken tek şey haline gelmişti.
Adalet’in bile nasıl olduğunu tam anlayamadığı bir şekilde, onun uluslararası ünü sayesinde bu dünyanın liderliğine o aday gösterilmişti.
Adalet, kör Adalet dünya lideri adayıydı. Ülkesindekiler, Adalet’in sınıf arkadaşları, onu kendisiyle meslektaş addedenler… bu durumu kendilerine hakaret saymışlardı; ama durum buydu işte.
Adalet de bu işin içinde bir iş olduğunu düşünmüştü. Onun kara kaşı kara gözü için onu aday göstermezlerdi bu insanlar. Sonra anlamıştı. Onun tanınırlığı ve farklılığı, insanların bu değişime rahat ayak uydurmalarını sağlayacaktı. Ayrıca belki de onun rahat kontrol edilebileceğini de düşünmüşlerdi Adalet’i aday gösterenler. Ne olacağını hep birlikte göreceklerdi.


Sonunda her şey bitmiş, Adalet kürsünün önüne kadar gelmişti. Liderlik kürsüsünün…
Elinde bastonu, diğer elinde de bir terazi olduğu halde kürsünün üç basamaklı merdivenine çıkıp dünyanın tüm kanallarından izlenecek şu cümleleri söylemişti:
‘Adım Adalet… Bu görevi adaleti temsil ve tesis etmek için kabul ettim. Elimdeki terazi bunu simgeliyor. Diğer elimde bir kılıç olmalıydı belki; ne var ki, bastonumu kendimi bildim bileli kullanıyorum yolumu bulabilmek için. İçimdeki soyut teraziyi de kullanıyorum adaleti sağlayabilmek için. Hayatım boyunca kılıçla hiç işim olmadı. Bastonum ve terazim bana fazlasıyla yetti. Belki bin yıllardan beri bu durumda oluşumuzdaki sebep, adaleti kılıçla tesis etmeye çalışmamızdı. Oysa ben, adaleti bastonla tesis etmeye geldim. Hem kendi yolumu bulabilmek; hem de yol gösterebilmek için.’
İşte bu sözlerle dünya lideri olmuştu Adalet. Tüm dünyanın ilk lideri. Bin yıllardan beri hayal edilen bir pozisyona, savaşsız, kılıçsız; bir damla kan dökmeden ulaşan ilk kişi olmuştu.
Büyük İskender’e, Atilla’ya, Cengiz Han’a ruhsal bir tür nanik yapmıştı bu sözleriyle.


Malum günden sonra, aradan iki ya da üç gün geçmişti. Türkiye’deki evine, annesinin yanına vedalaşmak ve eşyalarını almak için gitti.
Annesi, sesinde yarı muzip, yarı inanamaz bir gülümsemeyle, bileğinden çekerek ona bir şey dinleteceğini söyledi. Eline kırk yaşında olmasına rağmen yanından hiç ayırmadığı ve her gece onunla yatmaktan utanmadığı o tuhaf, yamru yumru peluş bebeği verdi bavulundan çıkararak. Adalet şaşırmıştı. o zaten hep yanındaydı. Neden onu eline vermişti annesi?
Sırtındaki küçücük, gizli bir entegreyi, daha güçlü ir hoparlöre bağladı annesi ve Adalet’in çok alçak bir sesle her gece uykusunda bilmeden dinlediği cümleler büyük hoparlörde gürül gürül duyuldu.
Annesinin genç sesini duydu adalet:
‘Eee, Adalet, büyüyünce ne olacaksın?’
Kendisine ait olduğunu asla tahmin edemeyeceği minicik bir ses kendinden emin bir şekilde beyan etti.
‘Kahraman olacağım, dünyanın başkanı olacağım.’