Hoş Geldiniz

Alanıma hoş geldiniz. Burada bulunan hikâyelere isim koymak yerine onları yazdığım günün tarihiyle belirtmeyi uygun buldum.

Canınız sıkıldığında her zaman değişen rastgele bir hikayemi okumaya ne dersiniz? Bazen insan sıkışıyor, yeni bir bakış açısına ihtiyaç duyuyor. Bunun için kitapların sayfalarını rastgele açmak, niyet çekmek, zar atmak gibi farklı herhangi bir şey yapmak isteyebiliyor. Siz de hikâyelerimi rastgele karıştıracağınız takvim yapraklarındaymış gibi hayal edip bu sayfayı yenileyebilirsiniz, her yenilemede başka bir hikâye...

Üstelik "Kim bu insan?" sorusunun yanıtı da olabilir bu hikâyeler. Bir insanın yaptıkları o insanın ta kendisidir çünkü.

Eğer bu hikâyelerin her defasında yenilendiği bağlantıyı favorilerinize eklemek isterseniz işte burada:

Menüden son yazılarıma ulaşabilirsiniz.

Aşağıdaki Telegram ya da WhatsApp kanallarıma katılıp yeni yazdığım hikâyelerin sıcak sıcak telefonlarınıza iletilmesini de sağlayabilirsiniz.

İsimsiz Hikayeler Telegram Kanalı İsimsiz Hikayeler WhatsApp Kanalı

İlk e-kitabımı ücretsiz olarak indirip okumak isterseniz Dijital kitaplar'dan indirin.

"Vızıltı Flüt Islık İndir"

Bu da Kitap Yurdu'ndan satın alabileceğiniz ilk romanım:

Eylem Yurtsever _ Büyük Tufan Satın Alma Bağlantısı

Rastgele Hikâye:

22.07.2020

Bir perdeciydi; ama dükkânındaki tüm perdeleri kendi yapıp satardı. Zaten ufacık bir yerdi burası. Genelde ucuz işler yapardı çünkü yoksul bir halkı vardı bulunduğu çevrenin. Yine de elinden geldiğince kaliteli yapardı her şeyi. Korniş, kumaş, tasarım… yaptığı işin teker teker her bir aşaması kaliteliydi.
O gün, varlıklı bir adam çalmıştı kapısını.
“Hiçbir şeyi görmemiş, evin dışına hiç çıkmamış, doğru düzgün televizyon bile izlememiş bir oğlan için bir odayı kaplayacak, resimlerle dolu bir perde yap bana,” demişti yarı buyurgan, yarı yalvarır bir tavırla. O
da başlamıştı. En tepeye bir güneş kondurmuştu önce. Sonra her şeyden birer tane yapmak üzere, değişik çiçekler, ağaçlar, böcekler, at, köpek, aslan, balık… bir erkek çocuğunun görmekten hoşlanabileceğini düşündüğü ne var ise resmetmişti devasa perdesine.
Nasıl bir çocuktu acaba? Neden evden çıkmıyordu? Kötürüm falan olmalıydı. Başka ne olabilirdi ki?
Perdenin boyası kuruduktan sonra adama haber verdi ve onu odaya döşemeye gitti. Belki de çocuğu da götürebilirdi. Can yoldaşını da götürecekti ilk kez. Collie cins bir köpekti bu. Çocukla harika bir iletişim kuracaktı. Babasından izin istememişti ama içinden bir ses… genelde güvenirdi bu sese…
Eve girip çocuğun odasına adım attığında sapasağlam bir çocukla karşılaştığında…
Çocuğun köpeği gördüğünde dilinin tutulduğunu, Platon’un mağarasında sırtı dönük gölgeleri seyreden bir mağara kaçkını gibi köpeğe bakışını gördüğünde… zulmün binbir çeşit olduğunu düşündü.