Hoş Geldiniz

Alanıma hoş geldiniz. Burada bulunan hikâyelere isim koymak yerine onları yazdığım günün tarihiyle belirtmeyi uygun buldum.

Canınız sıkıldığında her zaman değişen rastgele bir hikayemi okumaya ne dersiniz? Bazen insan sıkışıyor, yeni bir bakış açısına ihtiyaç duyuyor. Bunun için kitapların sayfalarını rastgele açmak, niyet çekmek, zar atmak gibi farklı herhangi bir şey yapmak isteyebiliyor. Siz de hikâyelerimi rastgele karıştıracağınız takvim yapraklarındaymış gibi hayal edip bu sayfayı yenileyebilirsiniz, her yenilemede başka bir hikâye...

Üstelik "Kim bu insan?" sorusunun yanıtı da olabilir bu hikâyeler. Bir insanın yaptıkları o insanın ta kendisidir çünkü.

Eğer bu hikâyelerin her defasında yenilendiği bağlantıyı favorilerinize eklemek isterseniz işte burada:

Menüden son yazılarıma ulaşabilirsiniz.

Aşağıdaki Telegram ya da WhatsApp kanallarıma katılıp yeni yazdığım hikâyelerin sıcak sıcak telefonlarınıza iletilmesini de sağlayabilirsiniz.

İsimsiz Hikayeler Telegram Kanalı İsimsiz Hikayeler WhatsApp Kanalı

İlk e-kitabımı ücretsiz olarak indirip okumak isterseniz Dijital kitaplar'dan indirin.

"Vızıltı Flüt Islık İndir"

Bu da Kitap Yurdu'ndan satın alabileceğiniz ilk romanım:

Eylem Yurtsever _ Büyük Tufan Satın Alma Bağlantısı

Rastgele Hikâye:

16.03.2020

Kadının biri, tekinsiz, alçak bir sesle gülmekteydi. Gülüşünün tekinsiz olduğunu düşünmemin sebebi, devamlılığıydı. Devamlılığı ve aynılığı. Bu aynı zamanda ruhsuz olduğunu hissettiriyordu bana. Sanki ruhu alınmıştı ve gülme eylemi, elinde kalan tek şey olmuştu. Yüzünde güldüğüne dair hiçbir ifade yoktu. Aslında hiçbir ifade yoktu. Dudakları kapalıydı gülerken. Belki de bu da gülüşüne tekinsizlik katan şeylerden biriydi.
Ona öylece baktığımı gören bir esnaf yanıma yaklaşıp:
“Deli işte, her zaman böyle bu karı, bakma sen ona,” dedi sesini alçaltmaya bile gerek görmeyerek.
İşte… Kadının sesinde bir şeyler değişmişti bunu duyunca. Demek ki farkındalığı vardı çevresine dair. O kesintisiz sesinde hafif bir duraksama olmakla kalmıştı bu değişim; ama değişim değişimdi. Acaba ben mi uydurmuştum? Zannetmiyordum. Yine de test etmekte bir sakınca görmediğimden esnafa karşılık vereyim dedim.
“Böylelerinin yaşamaya devam etmemesi lazım aslında kardeşim! Hem bize yazık, çoluk çocuğu korkutuyor; hem de… ona yazık, rezil oluyor böyle buralarda.”
Daha fazla duraklamıştı bu defa. Göz göze geldiğimizde de kinle bakmıştı bir an gözlerimin içine. Sonra da hemen kaçırmıştı gözlerini iğrenmişçesine. Sonra da o tuhaf gülüşüne devam etmişti. Onu denemek için sarf ettiğim bu cümleden utanmıştım. Esnaf adam bile tuhaf tuhaf bakmıştı bana. Ne var ki utanmamın nedeni bu değildi. Söylediğim şeyi gerçekten kastettiğimi fark etmemdi.