Hoş Geldiniz

Alanıma hoş geldiniz. Burada bulunan hikâyelere isim koymak yerine onları yazdığım günün tarihiyle belirtmeyi uygun buldum.

Canınız sıkıldığında her zaman değişen rastgele bir hikayemi okumaya ne dersiniz? Bazen insan sıkışıyor, yeni bir bakış açısına ihtiyaç duyuyor. Bunun için kitapların sayfalarını rastgele açmak, niyet çekmek, zar atmak gibi farklı herhangi bir şey yapmak isteyebiliyor. Siz de hikâyelerimi rastgele karıştıracağınız takvim yapraklarındaymış gibi hayal edip bu sayfayı yenileyebilirsiniz, her yenilemede başka bir hikâye...

Üstelik "Kim bu insan?" sorusunun yanıtı da olabilir bu hikâyeler. Bir insanın yaptıkları o insanın ta kendisidir çünkü.

Eğer bu hikâyelerin her defasında yenilendiği bağlantıyı favorilerinize eklemek isterseniz işte burada:

Menüden son yazılarıma ulaşabilirsiniz.

Aşağıdaki Telegram ya da WhatsApp kanallarıma katılıp yeni yazdığım hikâyelerin sıcak sıcak telefonlarınıza iletilmesini de sağlayabilirsiniz.

İsimsiz Hikayeler Telegram Kanalı İsimsiz Hikayeler WhatsApp Kanalı

İlk e-kitabımı ücretsiz olarak indirip okumak isterseniz Dijital kitaplar'dan indirin.

"Vızıltı Flüt Islık İndir"

Bu da Kitap Yurdu'ndan satın alabileceğiniz ilk romanım:

Eylem Yurtsever _ Büyük Tufan Satın Alma Bağlantısı

Rastgele Hikâye:

24.03.2025

Uyanır uyanmaz kaldığı yerden, sanki hiç gece olmamış, pijamalarını giyip yatağına uzandığı an ölü gibi uyumamışçasına öfkelendiğini fark etti. Neye kızdığını anımsamadı önce. Tuvalete gidip öfkesini de boşaltmak istercesine işedi. En azından biraz rahatlamıştı. Ardından vücudunu tertemiz bir şeyle yenilemek istercesine büyük bir bardak su içti.
İşte ancak ondan sonra düşünmeye başlayabildi. Neye bu kadar öfkelenmişti?
Dünü geriye sarıp tekrar oynattı.
Yok, sıra dışı hiçbir şey yoktu. Birkaç arkadaş görüşmüşlerdi. Sonra evine gitmiş, yemeğini yemiş, biraz televizyon izlemiş ve yatmıştı.
Arkadaşlarıyla güzel bir gün geçmişti ama onlardan ayrıldıktan sonra başlamıştı öfkesi.
Aslında tam olarak başlamış denemezdi. Daha ziyade devam etmiş gibiydi. Yine de onu neyin tetiklediğine ilişkin hiçbir fikri yoktu.
Kahvaltı etmeden işine gidecekti ama bir kahve içmeden mümkün değil yerinden kıpırdamazdı. Eczacıydı, dükkanı o açıyordu. Tek başına çalışırdı. Çok nadiren komşunun işsiz oğlundan dükkanı çalıştırmasını rica ederdi.
İşkolik sayılmasa da iş artık hayatındaki tek normal şey oluvermişti.
Arkadaşlarıyla daha az, kendi rutinine çok daha fazla önem verir olmuştu.
Kahvesini içerken aklına geliverdi. Sonunda onu neyin tetiklediğini bulmuştu.
Hoş, o hep oracıktaydı. Sadece onu açıklayabilmesi zaman almıştı.
Oldum olası arkadaşlarını çok sevmiş, kimseyle kronik sorunları olmamıştı.
Yine de etrafındaki kimseye kendisini açamamış, onlarla bir bağlantı kuramamıştı.
İşte öfke dediği şey, tamı tamına bu eksiklikten ibaretti.