Çocukluğumdan beri haritaya ne zaman baksam hemen gözüm bir ada arar.
Etrafında deniz olan bir yerin bir sürü avantajını her defasında kendi kendime tekrarlar ve gözüme çarpan adaları değerlendiririm. Belki oraya gidip…
Bakın… bir dilenci! Aç olduğunu, parasının olmadığını söylüyor. Yok, aslında öyle bir şey söylemiyor. Bu sadece sadaka istiyor. Gerisini bizim çarpık erdemimize bırakıyor. Onu biraz daha çarpıtmak için mi? Sözde ona vereceğimiz para ya da yemek telafi edecek onun aç olmasının yanlışlığını yani!
Acaba bir adada dilenci olur mu?
Aradığım adada…
Şu köpeğe bakın! Kadın onu seviyor ama bir şey vermedi. O yine de takip ediyor. Sürüsü nerede bunun? Şu haline bakılırsa yeni bırakılmış sokağa. Tüyleri parlak. Gözleri de umutlu.
Kurttan farkı ait olma bağımlılığı, aşırı minneti mı acaba?
Oysa ne kadar da büyük ve güçlü. Devasa oluşunun sebebini sahibinin kendisiyle övünmesi sanıyor. Onun için minnettar. Sahibi onunla övündüğü için. Eski sahibi…
O cüssesini kullanması gerektiği aklına bile gelmemiş daha. Kadının bir elinde ekmek torbası var. Bir diş darbesiyle alabilir ama yapmıyor.
Haritaya gerek yok. Kağıt üzerinde anlaşılmıyor ki. Bir kano gerek bana. Kendim bulmalıyım adamı. Kano yeter. Tekne alsam mazot gerekir. Mazot için yine karaya çıkmam…
Şu dilencinin olması gerektiği kadar parasız ve şu köpeğin gerçekten olduğu kadar açım ben. Oysa ne onun gibi dileniyorum ne de diğeri gibi…
Ben sadece hayal kuruyorum.
Bir farkı var mı?
Hem açım hem de adamı arıyorum.
Ama…
Belki şu kanoyu bulursam… Yapabilirim de… Ellerimle. Daha önce ellerimle bir sürü şey yapmıştım. Aç kalmamak için… Artık sadece aç kalmayayım diye bir şey yapmıyorum. Onca emekten sonra karşılığı sadece karın doyurmak mı olacak yani! Dilensem daha iyi. Ama kano için değer. Ellerimle bir kano yapabilir, denize açılabilir, sevgili adamı arayabilirim. Birkaç solucan bulur, bir olta yaparım. Sonrası için de temizlediğim balıkların artıklarını kullanırım.
Güle güle hayal etme ve çalışma potansiyeli olan insan!
Sana da güle güle potansiyel kurt!