12.04.2020

Benimle konuşuyor. Çok doğal aslında değil mi? O da bir insan, aramızda bir tanışıklık var ve benimle bir diyalog içerisinde olduğuna göre benimle konuşması kadar normal ne olabilir?
Yine de yaşadığım en doğa üstü şey onun benimle konuşması gibi geliyor bana. Saçma değil mi? Sevgi çarpmasından başka bir şey değil bu, biliyorum ama kalp çarpıntımı engelleyemiyorum onunla konuştuğumda.
Aşk değil bu. Ya da ona benzer bir şey. Öyleyse bile öyledir işte. Sadece öyledir, olan budur. Buna dair yapmak istediğim bir şey yok. Onunla konuşmaktan başka.
Bir banka kuyruğunda tanışmıştık. Bu hikâyeyi başka bir şekilde anlatmak istesem de durum bu. Sıra çok kalabalık olmasına rağmen kulağımda kulaklık vardı ve ritim tutuyordum ayağımla. Sonra gözüme o çarptı. Ayaklarımız zemine aynı anda vurmaktaydı. Belki de aynı şarkıya ritim tutmaktaydık. Metronomu aynı olan bir şarkıya…
Şimdi bile o şarkının hangisi olduğunu bilmiyorum. Onun dinlediği şarkının…
Belki, bir şeyler yapmaya karar verirsem, o zaman sorarım ona. O zaman hangi şarkıyı dinlediğini sorduğumda cevaplayabilir mi beni, hatırlıyor mudur o anı? Benim kadar takıntılı bir aptal olduğunu sanmıyorum.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir