Bir toplaşmaya gitmiştim. Beni çağırmışlardı. Gitmek istediğimden değil, daima hayır demekten sıkıldığımdan oradaydım.
Aynı insanlar vardı. Artık kendimi aralarında göremediğim insanlar. Aramızda hiçbir sorun olmasa da görüşmek istemediğim…
Doğru, bazılarıyla karşılaştığımda yüzümü buruşturmadan edemiyordum. İşte yanıdaki de o yüz buruşturduğum birkaç insan listesindeydi. oturup listelediğimden değil. Bunu yapmak için uğraşmaya değermiş gibi…
En kötüsü de ikimiz yalnız kalmıştık. Baş başa kaldığımızı söylemekten imtina etmemin sebebini tahmin edebilirsiniz herhâlde. Dahası ona uygar davranmam gerekiyordu. Ne de olsa uygarlık pek seçime bağlı değil. Ne kadar öyle görünse de…
Yine de yokmuş gibi davranmaya cesaret etmiştim.
Allah’tan bu geçici bir şeydi. Bize kahve siparişi vermişlerdi ve ünlü bir kahve zincirine gidecek insanlar olarak ikimizi seçmişlerdi. Daha doğrusu o öne atılınca hatırını kıramayacağım, hatırlı olduğundan değil de kırmak için bir sebep bulamadığımdan, bir arkadaş bana rica etmişti her nedense. Bana böyle şeylerde başvurulmazdı aslında. Pek başına buyruk olduğumdan mı?
Yan yana yürürken aniden konuştu. Böyle sessizce gider geliriz diyye ummuştum oysa.
“Beni neden sevmiyorsun?”
Uygar davranmak bana nasip olmayacaktı anlaşılan bu defa.
“Çünkü sen…” dedim. Nasıl anlatabilirdim ki? Duraksadım.
“Çok konuşan, muhteşem bir ütopik insanmış gibi davranma cüretini gösterip sıradan insanlardan daha ruhsuz… yok ruhsuz değil, daha kolaycı, daha cahil, daha kaba ve…”
Yine durdum. Gözlerimi kaldırıp yüzüne baktım. Gözlerinin ta içine. Hiçbir anlam göremeden kaçırdı gözlerini. Önce havaya sonra yere baktı.
“Belki sen sıradan insanlar gibisin ama onlar… Onlar senin kadar çok şey vaadetmiyor en azından.”
Sustum. Ağzını açacaktı şimdi. Ve tam o an yine başladım konuşmaya.
“Şimdi sıradan insanın kim olduğunu falan soracaksın bana. Ya da Sıradan sözcüğünün anlamını. Yapma… Gerek yok böyle retorik sorulara şimdi.”
Ağzını kapattı.
“Eğer böyle göz boyamazsan hiç de sıradan olmayacaksın haberin yok. Kendin olacaksın.”
“O zaman beni sevecek misin?”
…