Kardeşim bir astronottur. Daha dün, her zaman bahsettiği uzaylı arkadaşından bir paket geldiğini söyledi. Gerçekten de bir paket gelmişti. Tuhaf bir matteryalden yapılma bir şeydi. Oysa biz onun ilgi çekmek için bu arkadaş meselesini söylediğini zannediyorduk. Böyle düşünmemiz doğal değil miydi sanki? Bu paketi gözlerimizin önünde açtığında karnabahara benzeyen bir şey çıktı. Kokusu bile benziyordu. Karnabahar büyüdü, büyüdü… Ve küçük kardeşime uzantılarından biri temas etti. Kardeşim boşalmıştı resmen. Evet, canlıydı ama zihni, ruhu… bir şeyleri ondan alınmıştı. Karnabahar diğerlerine temas etmek için kıvranıyordu. Biz ondan kaçıyorduk. Kardeşimin ağzından konuşmaya başladı. Bir karnabaharrın çıkarabileceği türden kavuçuğumsu bir sese benziyordu sesi, kardeşimin sesine değil…
“Arkadaşımın intikamını aldım. Onu nasıl olur da dışlarsınız? Nasıl olur da hiç şans vermezsiniz ona?” Kardeşim öylece kalmıştı. En kötüsü de gözleri tatmin olmuşlukla parlamaktaydı.