Mutfağın kapısını açtığımda o aynı tanımlayamadığım detone gıcırtıyı işittiğim an ani bir kahkahayla sarsıldı vücudum. Bu saçma sapan gıcırtı hakkında ne kadar tuhaf espriler yapardık kardeşimle. Genelde başlatan o olurdu. İkimiz de müzikten anlamazdık ama binlerce anlam sığdırırdık o gıcırtıya. Başka hiçbir yerde buna benzer bir gıcırtı işitmiş değilim.
Masaya yürüdüm hemen. Yüzeyi hâlâ dümdüzdü. Keşke ahşap bir masa olsaydı burada. O zaman hayatımız normal görünür müydü? O zaman da tıpkı bu plastik masa gibi pürüzsüz görünüyordu her şey.
Sandalyeler hâlâ gıcırdıyordu. Burada her şey gıcırdasa da pürüzsüz görünüyordu.
Musluğu açsam o da inleyecekti, biliyordum. Ama bunun için hiçbir sebep yoktu. Eve taşındığımız andan beri inlemişti bu musluk.
Bu ev susmuyordu. Ama biz…