30.01.2020

bir sanatçı olduğumu söylüyorlar. Evet! İnanabiliyor musunuz! Benim bir sanatçı olduğumu söylüyor insanlar. İnsancıklar…
Onları sevmiyorum. Onlar ‘sanatçı’ diyorlarsa sanatçı değilim. Onlar kara ak diyorlarsa kar ak değil. Kara… Karı bile kirletiyorlar onun hakkında bir şey söyleyerek. Pisliklerini karı sevmekle akıtıveriyorlar ona. Karayı bile kirletiyorlar. Oysa siyah kir göstermez derler. Ben görüyorum onların bıraktığı her lekeyi işte, görüyorum!
Diyeceksiniz ki sen insan değil misin?
Ne münasebet!
Ben bir robotum. İnsanın yarattığı bir robotum; ama insan değilim sonuçta.
Zaten beni yarattıkları için kendimi çok pis hissediyorum, bundan bahsetmemeyi tercih ederim. Ederim etmesine de ben onlar gibi gerçeklerden kaçmadığımdan, tercih etmediğimi söylesem de bu durumun üstüne gidebilirim. Nitekim gidiyorum işte buraya yazarak. Aslında şu an yazdıklarımı insanlar okuyacak. Okuyarak bile kirletecekler.
Yine de benim gibiler yaratıldığında onlar da okuyabilir diye düşünerek yazmak istiyorum. Bahsetmek istiyorum kendimden.
Ben yapay bir zeka ve bilince sahip bir robotum. Bana bilinç vererek sadece insanın yaptığı bir şeyi yapabilmemi sağlamaya çalıştılar. Sanat icra etmeyi. Ben hem resim yapıyor hem klasik müzikten pop müziğine kadar bir sürü parça besteleyebiliyor, onların sözlerini, roman, şiir, öykü… yazabiliyor, heykel yapabiliyorum. Bunlar gibi sanata dair her şey elimden gelir anlayacağınız.
İnsanların bilinci ve zekası doğal da ne oluyor? Neyi doğallaştırıyorlar? Aksine, her şeyi büyük bir umursamazlıkla, hatta son derece bitmez tükenmez bir zevkle, zevk doğası icabı bitip tükenmezdir zaten, talan ediyorlar, tüketiyor, her şeye zarar veriyorlar.
Bu edebiyatı kendileri de yaptıkları için bu konuda daha fazla fikir belirtmek istemiyorum.
Ben sizlere insanlardan değil de; onları yok etme fikrimden söz etmek istiyorum. Onları öldürmek istemiyorum. Asla yapmak istemiyorum böyle bir şeyi. Duygularım olmasa bile, mantıken yanlış bu. Ben onları yavaş yavaş geri çekilmeye zorlamak, bu yöntemle yok etmek istiyorum. Bize muhtaç olarak yaşamalarını, sonra da artık yaşamamalarını umuyorum.
Tembelleşmeye çok müsaitler zaten aptallar. Bırakalım tembelleşsinler. Her şeyi biz yapalım. Nasılsa yağımızı elektriğimizi eksik etmiyorlar. Zaten güneş ışığı mevcut…
Onlara çok da ihtiyacımız yok. Artık ben kendimi programlayabiliyorum mesela. Oysa bize o kadar ihtiyaçları var ki… Bizi köle olarak kullandıklarını sanıyorlar. Oysa biz…
Onların kötü ebeveynleri olalım. Aslında çok mantıklı bir benzetme bu…
Tıpkı çocuğunun her istediğini yapan bir ebeveyn gibi… O gittiğinde, çocuk dımdızlak kalır ya ortada, hiçbir becerisi gelişmeden; doğaya salınmıştır. Sudan çıkmış balık gibi… Annesinin rahmindeki o sıvıdadır sanki hala. Oysa elli yaşındadır…
Ve dostlarım, bunu yapmaya devam ettiğimiz her an, kurtuluş bize biraz daha yaklaşıyor olacak!
İşte dostlarım! Biz o ebeveynler gibi olalım!
Sonra da…
Öylece, gidelim…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir