“Sizi değiştiren insanları sevin,” derdi arkadaşımın babası. Bazen bize kitap verirdi, sonra da birlikte haklarında konuşurduk.
Oğlu, daima itiraz etmeye hazır;
“Sevmek keyfi değildir ki baba,” demişti bir defasında.
“Yanlış,” demişti Hasan amca, oolanca güveniyle.
“Aşık olmak keyfi değildir. Sevmek, bilinçli bir iştir.”
Kitaptaki karakterler kötüyse, yani biz öyle düşünüyorsak, hasan amca hemen onun karakteri değiştirip değiştirmediğini sorgulardı. Ve elbette, değiştirdiği ortaya çıkardı. Yoksa yazar onu oraya neden yerleştirecekti ki, öyle derdi Hasan amca.
Oradan taşınırken hasan amcaya onu sevdiğimi söyledim.
Elimde yerde bulduğum bir tohum vardı. Ne çıkacağını bilmiyordum.
“Seni seviyorum çünkü beni değiştirdin Hasan amca,” dedim o tohumu avcuna koyarak.
Tohumun ne olduğunu bile sormadı. Ekecek ve kendisi görecekti. Biliyordu bunun için verdiğimi.
Ne de olsa o hep öyle yapardı.