Bana bulutlar gönderirdi. Onun içindi daima göğe bakışım. Gönderdiği bulutlar aldığım mektuplar gibiydi. Bulutlar hem postacı hem mektup. Bana, her yıl ilk açan nergisi gönderirdi. O bakir kokuyu ilk soluyan ben olayım isterdi. Onun için daha kışın sonu gelmeden penceremi kollayışım. İşte böyle… O bana hep bir şeyler gönderir, kendisini hiç göstermezdi. Bir gün, tek başıma bir nehir kıyısında otururken… Ve artık göğe bakmazken bulutlu havada. Penceremde kurumuş, toz olmuş onlarca nergis ölüsü dururken… O geldi. Onu görmeden tanımıştım. Ama iş işten geçmişti. Yalnızlığa çoktan alışmıştım.