Etrafına baktı. Kimse yoktu. Bir gülümsemeyi onunla paylaşacak, kızdığı şeye onunla kızacak hiç kimse…
Sonra hatıralarına daldı gözü.
Birden bir çocuk peyda oldu. El ele tutuşup anımsamadığı bir sebepten mutlulukla zıpladıkları o çocuk.
Şimdi ne yapıyordu? O da etrafına bakıyor muydu? Onun da etrafında kimse olmuyor muydu?
Belki de çok mutluydu. Başarılıydı, derinden bağlı olduğu bir ailesi vardı. Ona ihtiyacı olmaması şöyle dursun, aklına bile gelmiyordu belki.
Yine de kendisinin ona, ortak geçmişlerini tekrar anmaya ihtiyacı vardı.
Onun için eline telefonunu alıp onu aradı. Rehberde numarası yoktu, buna gerek yoktu.
“Naber?” diyerek açtı telefonu. Sanki beş dakika önce ayrılmıştık.
“Kötü…” Dedim.
Bir şey demedi. Ve ben anlatmaya başladım.