“Seni şuracıkta bırakacak olsaydım ne yapardın?”
“Bilmiyorum. Neden bırakacakmışsın ki? Bırakma beni.”
“Bırak şimdi, sen ne yapardın onu söyle.”
“Arabalardan geçerken sağa sola bakar öyle geçerdim. Yolu bilmiyorum ama birisine sorardım. Bana yabancılarla konuşma demiştin ama konuşurdum çünkü beni bıraktın sen.”
…
“Seni şuracıkta bırakacak olsaydım ne yapardın?”
“Hiiiç.”
“Söylesene, ne yapardın?”
“Burası çok sessiz, araba yok. Ama köpekler var diye elime şu dalı alırdım. Ama benden kaçmazlar. Ben küçüğüm. Sonra beni ısırırlardı çünkü sen beni bıraktın.”
…
“Seni şuracıkta bırakacak olsaydım ne yapardın?”
“Yanımda para var, harçlıklarımdan biriktirdim. Onunla taksiye biner eve gelirdim.”
***
Aradan uzun yıllar geçmişti. Sen artık yoksun ama ben, en mutlu olduğum zamanlarda, özellikle arkadaşlarımın ve sevgililerimin gözlerine bakarken duyuyorum bu tehditkâr soruyu.
“Seni şuracıkta bırakacak olsaydım ne yapardın?”
Tonlar değişiyor. Sevdiklerin ses tonlarına bürünüyorsun hep. Biliyorum, bu sensin ama ben onlar zannediyorum soruyu soranı. Yok zan değil bu. Zorla yüreğime ve zihnime tıkıştırdığın o leş kokulu çorabın. Korku da değil. Bir çoraptan korkmazsın. Başkasına ait olan bir çoraptan iğrenirsin sadece.
Sayende herkesten iğreniyorum işte ben de.
Bir köpek yavrusu evlat ediniyorum. Kendimi sevdiriyorum. İyice bağlıyorum. Bu hiç de zor değil. Sonra da onu bir yerde öylece bırakıyorum.
Ve kendimden de iğreniyorum.
Öldüğümde bir mezara gömmeseler keşke beni.
Keşke seni de gömmeseydim.
İçimde koktuğun gibi kokardın böylece.
Köpeği aramaya çıkıyorum bıraktığım yerde.
O beni buluyor.
Hiçbir şey olmamış gibi üzerime koşuyor mutlulukla. Çoraplarımı koklayıp elimi yalıyor. Karşımda karnını açıyor.
Ağlıyorum.
O da benimle ağlıyor.
Hayatımda belki de ilk defa…
Ferahlıyorum!