“Ne duruyorsunuz! En yakın arkadaşınıza sahip olmanız için gereken tek şey…” “Alt tarafı biraz para işte…” diye geçirdi içinden. Kolaylıkla karşılayabileceği bir miktarı bas bas bağırıyordu reklamı seslendiren delikanlı. Yetmiş iki yaşında olsa da günlük ihtiyaçlarını gidermek için kimseye ihtiyacı yoktu. Epeyce kısa kestiği henüz tam beyazlaşmamış gri saçları vardı. Bedensel açıdan epey şanslıydı. Belki biraz o şansı kendi yaratmıştı. Yüzü tabii ki kırışıktı. Yine de kimse onun yaşadığı yılların sayısının doğruluğuna inanmazdı. Etrafında böyle bir kanaatte olacak insan da yoktu ya. Zaten onun için bu tuhaf, insana gerçek dışı gelen reklama kulaklarını açmıştı. Küçücük yuvarlak bir nesne gösteriyordu reklamda. …
Kategori: Beklenmedik
17.06.2025
Yirmilerini sürüyordu. O motosikletle kim bilir neler yapmış, ruhunu hangi deliklere bulaştırmıştı… İlk leşinden geriye kalmıştı bu motor. Onun ilk büyük ganimeti… Ortalama bir adamın iyi sınıf motoruydu. Adam öldükten sonra motor da zombileşmeye başlamıştı. Delikanlının ilk işi egzoz borusunu değiştirmek olmuştu. Daha doğrusu modifiye etmek… Çetenin mahir egzozcusu Ekrem abisine motoru götürmüştü. Motoru yaparken o göstermişti delikanlıya: “Bak Kadir, bu senin ilk kanın. İstersen kaynar su dökeyim de şan olsun.” Motorun selesindeki büyük lekeye törenle bastılar kaynar suyu. Sonra birkaç dakikada borusu da değişiverdi. Artık o geçtiğinde sesi her yerde duyulur olmuştu. O akşam bir bakirenin kanı da selede …
16.06.2025
Bir sabah, telaşlı bir elin çalışmadıkları zaman, yani nadiren kaldıkları barakanın kapısına vurmasıyla uyandılar. Haritalarda bile yer almayacak kadar uzak bir yerde oturan bir ailenin ferdi olduğunu söyleyen birisi dayanmıştı kapılarına. Babasının çok hastalandığını, öyle ki, bir hafta yaşamasının mucize olacağını söylüyor, kendisiyle gelip babasını iyileştirmeleri için onlara yalvarıyordu. Karı-koca bebekleri doğana ve anne iyileşene kadar hiçbir yere gitmemeyi planlıyorlardı aslında; ama delikanlının yalvarmalarına dayanamayıp onunla birlikte gitmeye karar verdiler. Üstelik hiç gitmedikleri bir yerdi orası… Önce karısını dinlenmesi için evde bırakmayı düşünen adam, bebeğin aniden doğma olasılığını göz önüne alarak bebek doğarken karısının yanında olabilmek için kendisiyle gelme isteğine …
14.06.2025
Bir papağanı alıp genetiğini gagaladığı her biyolojik şeyi kopyalaması için değiştirmiş, ona bir protez baş ekleyerek gagaladığı inorganik şeyleri de kopyalamasını sağlamıştı. Öyle ki, kopyaladığı insanlar asıllarının deneyimleriyle oluşuyorlardı. Eşyalar keza. Onlar da asıllarının aynısıydı. Adamsa tüm enerjisini, kopyalayamayacağı bir şey bulmaya vakfetmişti; çünkü kopyalayabildiği her şey onundu ve o, sırf onun olamayacak eşsiz bir şey arıyordu. Yıllarca aradı ve eşsiz hiçbir şey bulamadı. Ta ki bir gün rüzgârla gelip omzuna konan bir tohumu eline alana dek… Dalgınlıkla tohumu papağanın biyolojik başına uzattı. Papağan onu gagaladı. Bir tane atomla dahi aslını kopyalayabilmesine rağmen hiçbir şey olmadı. Belki de bu şey …
13.06.2025
İnci, bir arkadaşına doğum günü hediyesi almak için dükkanları dolaşıyordu. Eşsiz bir hediye olsun istiyordu; çünkü hayatında yapmayı sevdiği nadir şeylerden birisiydi hediye almak. Dolaşa dolaşa çıkmaz bir sokağa girdi. Orada köhne bir dükkan vardı. Dükkânın tabelasında: “Nadide eşyalar ve sanat eserleri satılır” yazmaktaydı. İçeriye girdi. Dükkânın sahibi uzun boylu, ince yapılı, zarif, yaşlı bir kadındı. Yaşını gösteren tek şey, makul ve dikkatli bakan masmavi gözleriydi. “İyi günler hanımefendi. Dükkânınızda hesaplı şeyler var mıdır acaba?” “Elbette, her kesimden insan dükkanımdan alışveriş yapabilir.” İnci dükkâna şöyle bir göz gezdirdi. Ortalık tertemizdi. Raflarda doldurulmuş hayvanlar, üzerlerine çeşitli figürler işlenmiş deri ciltli defterler, …
12.06.2025
Peduka ülkesinde ayakkabı yapan biri olmak hiç de küçümsenen bir şey değildi. Bu mesleği yapanların yükleri sahip oldukları itibarı hak edecek kadar ağırdı. Pedukalılar ayakkabıları dünyanın diğer ülkelerinde yaşayan insanlardan çok daha fazla önemserlerdi. Birisinin sınıfı giydiği ayakkabının çıkardığı sesten anlaşılırdı. Genelde benzer giysileri giyiyorlardı. Çünkü öğretileri sade giyinmeyi gerektiriyordu. Öğretilerinin bir açıklarını bulmakta gecikmeyen Peduka halkı, her ne kadar öğretiye riayet edip sade giyinse de ayakkabılarını bir kast aracı olarak kullanmakta da gecikmedi. Sade giyme kuralı ayakkabılar için de geçerli olduğundan, ayakkabıların görünümüne değil çıkardığı sese göre belirlediler kast sistemini. Sıradan halk ses çıkarmayan lastik ayakkabılar giyiyordu. Polis ve …
11.06.2025
Zeminin sürekli değiştiğini, ayağının altında devamlı hareketlenip yere düştüğünü mütemadiyen bizzat tecrübe etmese inanmazdı. Zemin o denli sağlamdı. İşte o görünüşte sağlam olan zeminde dört ayak üzerinde yürürken diğer yandan da etrafında iki ayak üzerinde yürüyen diğer insanların ayakkabılarının o normal seslerini işitiyordu. O sesler kendisini hiç normal hissettirmiyordu. Çünkü bu kaygan zemin sadece onun için öyleydi. Diğerleri için değil… Onun ayakkabıları vardı. Tüm yük onlardaydı ama zemin aniden değiştiği için elleri yara bere içindeydi. Kayaların düşmesiyle ezilen kemikleri ona daimi bir acı kaynağıydı. Keşke boks fırın eldiveni olmasa bile en azından fırın eldiveni takabilseydi ellerine. İşte! Ellerinin altındaki güvenilir …
16.05.2025
İyi bir insanım ben. İnsanların zayıf noktalarını, onlarla karşılaşır karşılaşmaz keşfedebilsem de lehime ya da onların aleyhine kullanmam. Eğer iyi biri olmasaydım o kadar insanın canı yanardı ki, bunu düşünmek bile istemiyorum. Eğer düşünürsem elimden bir kaza çıkar diye korkuyorum. İyi bir insanım ben. Balarılarını şerbetle, eşekarılarını yumurta sarısıyla beslerim. Ellerimden yerler. Bir kere bile sokulmadım. Dedim ya, iyi bir insanım ben. Kuşlar kafamdan saç toplar yuvalarını örmek için. Kediler paltomun altında ısınırlar. Kaç çete kavgasının arasına iki bıçağı ellerimle ayırarak girdiğimi saymadım bile. İyi ve güçlü bir insanım çünkü. Kuvvetli değilim ama. Üflesen yere devirirsin. Yine de güçlü olduğum …
15.05.2025
Hayali dostlarımdan başka kimseyle konuşmadığım yıllar geçirdikten sonra ona rastlasam da pek sevememiştim kendisini. Onca yoksunluktan sonra bir nefes, bir ses iyi gelir sanırdım oysa. Sanal arkadaşlarım bile yoktu benim. Sadece kitap okurdum. Ha, tabii biraz da yazardım. Alışverişimi bile konuşmadan yapmayı tercih ederdim. İnsanlar da benimle konuşmak için çaba harcamamışlardı pek. Taksi şoförleri bile… “Benimle konuşma,” diye bağırıyor muydum acaba sessizliğimle? Vallahi bilmiyordum, kimse benimle konuşmuyordu işte. Onun dışında… Onu da sevmemiştim, ne yapayım. Neden sevmemiştim? Bir kere o konuşmayı sevdiği için benimle konuşmaya başlamıştı. Ben sussam da o önemsemeden devam etmişti. Bir de çok ama çok boş konuşuyordu …
14.05.2025
AHHH… Onu görünce kızmak geliyor içimden. Ona, etrafındaki insanlara! Oysa o kadar güçlü ki… Ondan mislilerce aptal insanlar, katbekat üstün olduklarını zannediyorlar. Ve herkes onun aptal olduğunu sanıyor biliyor musunuz! Belki o bile öyle düşünüyor. O bile… AAAHHH! Dünyadaki en büyük zulüm olmalı bir insanı aptal olduğuna inandırmak… Bir de bakarsınız öyle oluverir. Tam bir aptaldır artık. Her şeyi bilen, bunun sadece bir sanı olduğunu bilen birisini bile neredeyse ikna edebilmektedir. Neredeyse… O insan, ki bu durumda o ben oluyorum, bunun aksine kimseyi inandıramamaktadır. Derdi başkasını inandırmak değildir aslında. Bir tek kişi kendisine inansa yetmektedir. Oysa sadece içinden ah etmektedir. …